یه جوری لج کردم با خودم انگاری که من ایرانم خودمم آمریکاس که دژمنمه.. ببخشید دشمنمه

حقیقتا دلم گرف اینکه هستی ولی یه جوری وانمود می کنی که فک کنم برای همیشه رفتی دروغِ کثیفیه ولی خلاصیِ قشنگی تهش در انتظارمه حتی اگه یه کلمه از حرفامُ نگم بهت..

خیلی همه چیز داره میره توهم توهم توهم + من که نمیذارم

کشک!

توضیح دادنش که قطعاً سخته ولی از همه ی قسمتای بدن و ذهن و روحم داره نفرت میپاشه بیرون.. بعد نمیدونم که واقعا آدمای دور و برم دوستامن یا یه مُش هیولای اعصاب خوردکُنِ عوضی.. نمیشه واقعاً تنها زندگی کرد و تنها ام مُرد.. هرچقدر غم انگیز باشه بهتر از این وضعیتِ گُهه