اومده تنها نباشم مثلن. نشسته جلو تلویزیون. داره یه چیز سیاه سفید نگاه میکنه و هی میگه نگا چه آسمون آبیه. اصن یه لحظه رفتم یه چی کوفت کنم کرک و پرم ریخت.

اومده میگه تو خونه اتاق تو فقط روح داره انگار. بهش میگم کسی که صاحب اتاقه روح نداره چجوری اتاقش میتونه روح داشته باشه؟ قانع شد رفت

متنفرم از وقتایی که آدما از قیافه و حالتم میفهمن یه چیزیم هست. متنفرم از خودم.

حالم. حالم. حالم بینهایت از همه بهم میخوره.

قصد دارم دکمهی اونورُ بزنم. ننویسم. سراغ نگیرم. سراغمو نگیرن. من پر کردم دورمو. یا شاید فقط توهمشو دارم. نه قطعا همینه. من توهم داشتن آدما رو دارم. باید بذارم بره. بذارم برن و برم پی خودم. برم و جای دورم، خودمو پر کنم.

یه فشار مداومِ سگی رو دور سرم حس میکنم. و یه صدایی که میگه: بزن لهش کن. زودتر لهش کن

داشتم میرفتم بنویسم "تا اطلاع ثانوی به تخممین" بعد متوجه شدم که به تخممن و گفتن نداره.

نمیشه رحم کنین به چیزایی که دوست داریم؟ نمیشه یه کم شخصیت و هویت خودتونو پیدا کنین؟ نمیشه نکنین تو ما و علایقمون؟ اه.

من حقیقتا به شما افتخار میکنم. به خودم هم البته.. که نمیام این حرفا رو به خودتون بزنم. مثلا حرفایی مثل این که شما خیلی باهوشین. شما بلدین حل کنین مسائلو. یه سری "باید" میچینین کنار هم و دنیای تخیلی و ایدهآلتونُ با رسم شکل میکنین تو حلق ما و بوم. دیدین حل شد؟ عزیزانم ما طفلکهایی هستیم که هیچوقت نپذیر...

از همین لحظه به بعد میتونم به همه حق بدم حق هر کاری رو

تا الان منتظر بودم. منتظر اینکه یه بهمنِ دیگه اضافه بشه به اون آبیهای سمت چپ. + باور کنی نکنی: بیخودکی

مدتهاست واقعیت هیچ جا نیست و هیچی واقعی نیست.

اصن یکی از دلایل بیدار بودنم همین بود همین که به خودم ثابت کنم که زر میزنی رفیق. زر + ساعت ده دیقه به دوعه ارواح

یه حسِ آزادیِ عجیبی دارم. ولی خب تو چیز کن.. چی میگن .. داره میگه .. گوش کن : leave me dreamin' on the bed

نفرت از کجاهام که نمیپاشه بیرون. خنده داره؟ چه چیزایی که یادم نیفتاده از اون سه سالی که تقریبا فاتحه شُ خوندی.. چه استرسای عجیب غریبی که نمیاد سراغم.. چه غمِ عجیبی که نیست توی این موزیک.. چه موزیکی اهمیتی نداره چی اهمیت داره؟ بیفت بمیر بابا

غم انگیزه .. این که آشناعیه خلق دردسره غم انگیزه.. این که لی تاکید میکنه که "اُنلی یو کن هیل یور لایف" هم همینطور + ایتس اوکی ،ایتس اوکی ،ایتس اوکی ،ایتس اوکی

فضا هرچی بازتر دل گرفتگی بیشتر هم بستگیشُ خودتون حدس بزنید

همینه..خودشه ع نیمه ی پُر.

یه یارویی هس.. خیلی معروفه.. شاعره..نمیدونم حرفِ اولِ فامیلیشُ باید با فتحه خوند یا کسره.. و خب وات دا فاک؟ اسم نمیبرم.. میدونین؟ این حجم از گُه تویِ سه چار خط تحسین برانگیزه.. خسته کننده س.. من هرچقدر نگاه میکنم می بینم نمیتونم کنار بیام با آدما و سلیقه هاشون.. با طرز تفکر و عقیده هاشون.. با زندگیِ...

مطمئن ترین گزینه پلسیبو عه